Jak utrzymać zgodne z naturą parametry wody?

 Jednym z najważniejszych czynników koniecznych do utrzymania akwarium w należytym porządku jest zapewnienie prawidłowej równowagi ekologicznej wody. Aby tego dokonać trzeba pamiętać o kilku ważnych parametrach takich jak np.: odczyn, twardość, zawartość tlenu, azotu i innych pierwiastków. Skład chemiczny wody powinien być różny w z zależności od hodowanych rodzajów ryb i roślin. Każdy gatunek ma swoje indywidualne wymagania i należy zwracać na nie uwagę szczególnie przy urządzaniu akwarium wielogatunkowego.

Odczyn Wody

Jest wskaźnikiem obecności w wodzie kwasów i zasad. Odczyn obojętny uzyskujemy wtedy, gdy pH wody wynosi 7. Wskaźnik poniżej odczynu obojętnego ma woda kwasowa a powyżej zasadowa. Odczyn wody w akwarium powinien być zbliżony do tego jaki występuje w miejscach naturalnego występowania hodowanych ryb. Np.: wody w części rzek Amazonii mają odczyn kwasowy (około 5,5), a w niektórych jeziorach afrykańskich jest on zasadowy (nawet 8,5). Wartość odczynu trzeba kontrolować tak często jak to jest możliwe. W pierwszych tygodniach istnienia akwarium trzeba to robić prawie codziennie. Robi się to za pomocą specjalnych testerów dostępnych w większości sklepów zoologicznych, których koszt wynosi od kilku do kilkunastu złotych w zależności od jakości i dokładności testera. Jeżeli wyniki testu wyjdą nam inne niż wymagane są dla hodowanych przez nas ryb należy jak najszybciej podjąć działania w celu ich skorygowania.

Jeżeli odczyn jest zbyt wysoki możemy go zmniejszyć:

- Za pomocą specjalnych preparatów dostępnych na rynku akwarystycznym.

- Dodając garbniki: gotowe – taninę lub poprzez moczenie w wodzie szyszek olchy, kory dębowej, liści dębowych, korzeni paproci lub zielonych łupin orzecha włoskiego. Niestety nie zawsze jest to sposób skuteczny, a do tego jest dość pracochłonny i niektóre gatunki ryb nie lubią obecności zbyt dużej ilości garbników w wodzie.

- Dodając kwas ortofosforowy (kilka ml kwasu na 1 l wody) lub azotowy (1 ml  kwasu na 1 l wody). Jest to jednak sposób nie polecany dla młodych i niedoświadczonych akwarystów.

Jeżeli odczyn jest zbyt niski możemy go zwiększyć:
- Za pomocą specjalnych preparatów dostępnych na rynku akwarystycznym
- Używając węglanu sodowego lub wodorowęglanu sodowego.
Przy ingerowaniu w odczyn wody w akwarium trzeba pamiętać o kilku ważnych rzeczach:
- Lepiej zmniejszyć lub zwiększyć pH za mało niż za dużo.
- Wszystkie zmiany powinny być przeprowadzane po dokładnym zbadaniu odczynu wody i co pewien czas powinny być kontrolowane.
- Nie wolno doprowadzić do zbyt dużej, nagłej zmiany odczynu pH. Powinno się to robić stopniowo w kilku etapach.
- Zmiany odczynu najlepiej przeprowadzać jest bez obecności ryb i roślin. Po zakończeniu korygowania pH powinny być one stopniowo wprowadzanie do zbiornika.
         Twardość wody

Jest to ilość rozpuszczonych w wodzie soli, szczególnie magnezowych i wapniowych. Wyraża się ją w tzw. stopniach niemieckich (n). 1n odpowiada 10 mg CaO rozpuszczonego  w 1 l wody. W akwarystyce wody ze względu na ich twardość dzielą się na:

1. Bardzo miękkie – 0 - 5n

2. Miękkie – 5,1 – 10n

3. Średnio twarde – 10,1 – 20n

4. Twarde – 20,1 – 30n

5. Bardzo twarde – powyżej 30n

Odpowiednia twardość wody szczególnie potrzebna jest przy rozmnażaniu ryb lub roślin w akwarium. Twardość wody możemy zmierzyć za pomocą specjalnych testerów dostępnych w niektórych sklepach zoologicznych.

 Jeżeli twardość wody jest zbyt wysoka możemy ją zmniejszyć:

- Dodając do akwarium wodę destylowaną.

- Przefiltrowując wodę przez torf.

- Za pomocą specjalnych preparatów dostępnych na rynku akwarystycznym.

Jeżeli twardość wody jest zbyt niska możemy ją zwiększyć:

- Dodając twardszej wody.

- Przefiltrowując wodę przez materiał zawierający wapń.

- Za pomocą specjalnych preparatów dostępnych na rynku akwarystycznym.

- Dodawanie siarczanu wapnia lub magnezu (nie zalecane dla mało doświadczonych akwarystów).

                                    Zawartość tlenu

Ważnym parametrem wody w akwarystyce jest również ilość tlenu rozpuszczonego w wodzie. Tlen w akwarium nie pochodzi tylko z zainstalowanych tam pompek i napowietrza czy. Tlen jest dostarczany z powietrza ponad taflą wody, a także jest produkowany przez roślinki. Za normę można uznać około 5-7 mg/l przy temperaturze 25C. Jeżeli ilość ta jest znacznie przekroczona, rybki mają problemy z przeżyciem. Przy niewielkim niedoborze tlenu ryby oddychają szybciej, ale sobie z tym radzą. Gorzej jest, gdy niedobór ten jest znaczny. Może wtedy dojść do uduszenia ryb. Poziom tlenu możemy zmierzyć za pomocą specjalnych testerów lub po prostu dokładnie obserwując zachowanie rybek (zaczerwienienie skrzeli, częstotliwość oddychania, pływanie przy tafli wody).

Zawartość tlenu możemy zwiększyć:

-  Instalując dodatkowe napowietrzanie.

- Sadząc nowe roślinki.

- Wymiana części wody z akwarium na świeżą.   

     Zawartość azotanów i azotynów

Są to związki toksyczne i ich nadmiar w akwarium jest niebezpieczny. Szkodzą rybkom i mogą prowadzić do ich chorowania i umierania. Powstają z rozkładających się resztek organicznych, odchodów, niezjedzonych pokarmów. Poziom azotu można zmierzyć dostępnymi na rynku akwarystycznym testami.

Głównymi przyczynami ich nadmiaru są:

1. Zbyt dużo zwierząt w akwarium.

2. Nie usunięcie umarłych rybek i roślin w porę.

3. Zbyt obfite karmienie ryb.

4. Źle działająca filtracja.

5. Zbyt rzadkie czyszczenie zbiornika.

Aby nie doprowadzić do nagromadzenia się zbyt dużej ilości należy:
- Wymieniać regularnie część wody w akwarium.
- Regularnie czyścić filtry oraz usuwać umarłe roślinki i rybki.
- Nie doprowadzać do przerybienia akwarium.
- Nie przekarmiać rybek. Karmić kilka razy dziennie małymi porcjami, a nie raz a dużą.
Należy również pamiętać, że odpowiednia ilość azotu jest wykorzystywana przez roślinki jako nawóz do prawidłowego wzrostu i rozmnażania.

 Inne pierwiastki i związki chemiczne w akwarium

W wodzie akwariowej znajduje się wiele pierwiastków i związków chemicznych, które pełnią swoje funkcje w utrzymywaniu równowagi ekologicznej oraz są potrzebne do rozwoju dla roślin i ryb.

Żelazo jest potrzebne do pięknego i bujnego wzrostu roślin akwariowych. Jego niedobór powoduje żółknienie liści i słaby rozwój. Nadmiar natomiast jest szkodliwy dla ryb i niektórych bardziej wrażliwych roślin. Badanie jego poziomu i wszelkie regulacje możemy czynić za pomocą specjalnych testów i preparatów akwarystycznych.

Dwutlenek węgla jest konieczny do bujnego wzrostu i rozmnażania roślin. Przy odpowiednim jego stężeniu (od 10 do 40mg/l) roślinki będą charakteryzowały się pięknymi odcieniami zieleni i szybkim wzrostem. Badanie jego poziomu i wszelkie regulacje możemy czynić za pomocą specjalnych testów i preparatów akwarystycznych. Poziom dwutlenku węgla można też zwiększyć zakładając specjalne aparatury CO2. Staje się to coraz bardziej popularne, szczególnie w akwariach z dużą ilością roślin.

Miedź jest związkiem toksycznym i niejednokrotnie zabójczym dla ryb akwariowych. Jego poziom można zmierzyć specjalnymi testami. W wypadku za dużej ilości miedzi w wodzie trzeba ją częściowo wymienić i uzdatnić specjalnymi preparatami.

Chlor powoduje spalanie błony śluzowej ryb. Jest on często obecny w wodzie kranowej, dlatego przy zakładaniu nowego akwarium nie wolno od razu wpuszczać ryb do dopiero co nalanej wody. Akwarium z wodą powinno odstać kilka dni aby nadmiar chloru mógł się uwolnić. W wypadku zbyt dużego stężenia chloru trzeba również intensywniej napowietrzać wodę. Jego poziom można zbadać odpowiednim testem na obecność chloru.

Fosforan jest wytwarzany w nadmiarze, gdy mamy do czynienia z przerybieniem akwarium, podawaniem bogatego w fosforany pokarmu lub nawozu. Jego nadmiar prowadzi do wzrostu glonów. Można temu zapobiegać wymieniając część wody co tydzień lub dosadzając szybko rosnące rośliny, które używają fosforanu jako nawozu.

Autor: SikorP

Pielęgnacja i choroby roślin akwariowych

Rośliny przez miliony lat ewoluowały i dostosowywały się do warunków panujących w danym środowisku. Z tego powodu często zdarzają się problemy związane z funkcjonowaniem roślin w akwarium, ponieważ natura przystosowała je do życia w swoim środowisku naturalnym. Pomimo licznych zabiegów pielęgnacyjnych często zdarza się, że rośliny zaczynają chorować. Najczęstsze problemy to: powstawanie białych lub szarawych osadów, rośliny nie rosną lub rozpadają się, obumieranie liści itp. Większość tego typu problemów związana jest zachwianiem równowagi biologicznej wody. Wirusy i bakterie powodujące choroby zdarzają się rzadziej.
Woda
Woda pobierana przez nas do akwarium zawiera wiele substancji wpływających negatywnie na rośliny i inne organizmy żywe. Substancje te dostają się do wody z zanieczyszczonego środowiska. Nie ma raczej co liczyć na nagłe poprawienie się jakości dostępnej przez nas wody. Jednakże musimy spróbować dostosować parametry wody do tolerowanego poziomu przez dane rośliny. Do tego celu mogą posłużyć dostępne na rynku testy do wody akwariowej. Szczególną uwagę należy wrócić na twardość ogólną, twardość węglanową oraz ph Oświetlenie
W ciągu doby nie należy oświetlać roślin akwariowych dłużej niż 12 godzin oraz krócej niż 10 godzin. Warto zastosować specjalny włącznik czasowy, który sam będzie włączał i wyłączał światło. Wiele roślin po określonej godzinie składa liście do pozycji spoczynkowej.
Nawożenie
Szybko rosnące rośliny potrafią w krótkim czasie wyjałowić wodę z żelaza oraz mikroelementów. Często wystarczy samo podmienianie wody , jednakże często wskazane jest zastosowanie nawozów. Rośliny uprawiane w zbiorniku bez ryb i innych organizmów żywych należy nawozić fosforem i azotem. Z minerałów najczęściej w domowych akwariach brakuje węgla. Niskiemu poziomowi węgla często towarzyszy zbyt wysoka wartość pH. Niska zawartość węgla powoduje karłowacenie roślin. Rozwiązaniem może być instalacje systemu dostarczającego CO2. Niedobór żelaza powoduje, że liście stają się bladozielone.
Diagnoza i leczenie roślin akwariowych.

1	Objawy	Przyczyna	Eliminacja problemu
2	Bladozielone liście.	Zbyt mała ilość żelaza.	Zaopatrzyć rośliny w pierwiastki śladowe.
3	Gwałtowne zamieranie roślin z rodziny Cryptocoryne.	Choroba roślin z rodzaju Cryptocoryne.	Po pewnym czasie rośliny same odrastają.
4	Cienkie zielone lub żółte znamiona bądź przeźroczyste plamki na liściach.	Inwazja nitkowąsów, ślimaków lub kóz.	Eliminacja pasożytów.
5	Spadek kondycji roślin wyrastających z bulw po pół roku od posadzenia.	Rośliny wymagają okresu spoczynku.	Rośliny wykopujemy ze zbiornika i przez okres kilku miesięcy przetrzymujemy zakopane w torfie lub piasku w temperaturze 21 C.
6	Zamieranie niektórych gatunków przy jednoczesnym rozkwicie innych.	Odwapnienie biogeniczne wody.	Zwiększamy poziom CO2 oraz obniżamy pH. Dodajemy zakwaszacz.
7	Blaknięcie roślin liściastych, które wcześniej były w bardzo dobrej formie.	Rośliny wymagają kilku miesięcznego okresu wynurzenia.	Umożliwiamy roślinom wzrost ponad powierzchnią wody poprzez obniżenie poziomu wody.
8	Łodygi i liście pokrywa ciemnozielona narośl.	Inwazja glonów.	Wyeliminowanie glonów.
9	Zamieranie roślin o brązowych lub czerwonych liściach wkrótce po zasadzeniu.	Słabe oświetlenie.	Wzmacniamy intensywność światła.
10	Gwałtowne zamieranie wszystkich roślin w akwarium.	Awaria grzałki z termostatem.	Naprawa sprzętu.
11	Zwolnienie wzrostu roślin.	Niewystarczający poziom węgla.	Instalacja systemu doprowadzającego CO2
12	Dziury koloru brązowego na zewnętrznych liściach niedawno zasadzonych roślin z rodzaju Echinodorus.	Zamieranie liści poprzednio rosnących ponad wodą.	Eliminacja zarażonych liści w miarę jak wyrastają nowe.
13	‘’Kładzenie” się roślin oraz opadanie liści.	Zbyt niska temperatura warstwy podżwirowej lub zanieczyszczone czarne powierzchniej.	Ogrzewanie denne lub oczyszczenie żwiru.
14	Ciemnozielone wiązki przewodzące oraz żółte lub bladozielone liście.	Niewystarczająca ilość manganu.	Uzupełnić pierwiastki śladowe.

Rośliny ziemno-lądowe
W środowisku naturalnym występują rośliny zalewane przez wodę na pewien okres. Inne rośliny są czesiowo zanurzone. Obie grupy to rośliny ziemno-wodne. W sytuacji gdy nagle zostają zanurzone bardzo często tracą liście, jednakże w niedługim czasie przestawiają swoją fizjologię i wypuszczają nowe liście. Często zdarza się również, że takie rośliny giną.
Podłoże
Duża część roślin akwariowych pobiera pokarm nie tylko przez podwodne liście, lecz również przez korzenie. Z tego powodu ze żwirem musimy zmieszać zawierający żelazo nawóz o wydłużonym działaniu. Tę bogatą w składniki pokarmowe warstwę przykrywamy warstwą żwiru. Podłoże powinno opadać od tyłu do przodu.
Na koniec kilka najważniejszych rad dotyczących pielęgnacji roślin akwariowych:
1. Rośliny wyrwane przez ryby należy szybko znów posadzić.
2. Regularnie kontrolować miernik CO2, temperaturę oraz inne urządzenia.
3. Systematycznie wymieniać 25 % wody oraz nawozić i wymieniać ciecz w stałym mierniku CO2. Ponadto sprawdzać stężenie azotanów i żelaza oraz mierzyć twardość węglanową.
4. Po około roku wymieniać świetlówki, ponieważ ich sprawność uległa zmniejszeniu.
5. Wszelki muł delikatnie usuwać przy pomocy odmulacza.
6. Kontrolować ilość roślin pływających.
7. Eliminować z akwarium wszelkie martwe rośliny oraz części roślin.
8. Przycinamy rośliny łodygowe, które osiągnęły powierzchnie wody i używamy jako sadzonek.
9. Usuwajmy brzydkie i stare liście zewnętrzne u roślin rozetowych oraz rozdzielajmy rozłogi o przerzedzajmy gęste zarośla.
Zdrowe i piękne rośliny akwariowe bardzo często są najważniejszym elementem dekoracyjnym w każdym akwarium!
Bibliografia:
1. Krzysztof Teisseyre - Akwarium towarzyskie
2. Barry James – Rośliny akwariowe
3. Dick Mills – Tropikalne akwarium
4. Peter Beck – Rośliny akwariowe
5. Opracowania własne
Wszystkie pozycje serdecznie polecam.
Zdjęcie: Toju1
Autor: Łukasz Gontarski.

Amfiprion czyli błazenek - wszystko o nich.

W naturze żyją one na rafach koralowych Indopacyfiku. Ryby hodowane w Polsce pochodzą z rejonów Singapuru, Filipin i Indonezji. Swoją wielką popularność zawdzięczają bajce ,,gdzie jest nemo?” .Błazenki należą do podrodziny Amphiprioninae, w której wyróżniamy dwa rodzaje: Premnas i Amphiprion. Rodzaj Amphiprion grupuje 27 gatunków, natomiast Premnas tylko jeden. W warunkach naturalnych żyją około 5-10 lat, a w akwariach żyją nawet do 18 lat. Nie wymagają bardzo dużego akwarium, ponieważ cały czas przebywają w bliskiej odległości od swojego ukwiału. W wodach oceanu nie spotyka się ich poza ukwiałem. Pomiędzy błazenkiem, a ukwiałem występuje symbioza. W sytuacji zagrożenia szukają w nich schronienia, ponieważ ukwiały są zaopatrzone w komórki parzydełkowa te, które w skuteczny sposób odstraszają potencjalnego agresora. W oceanie występuje 10 gatunków ukwiałów symbiotycznych. Niektóre gatunki błazeneków stowarzyszają się z jednym ukwiałem, natomiast inne nawet z kilkoma gatunkami. Ukwiały symbiotyczne w warunkach naturalnych są wspaniale ubarwione, natomiast w domowym zbiorniku tracą barwy. Dzieje się tak dlatego, iż w akwarium straciły swoje glony symbiotyczne. Z tej przyczyny wymagane jest ich regularne karmienie. W przypadku gdy w akwarium nie ma ukwiałów amfiriony zasiedlają niektóre koralowce. Najczęściej jest to koralowiec skórzasty o dosyć długich czułkach. Amphirion ocellaris zamiast ukwiału może przyjąć np.: koralowce pęcherzykowate, krążkowe oraz koralowce z rodzajów Goniopora i Xenia.

Błazenki spożywają praktycznie każdy martwy lub żywy pokarm, nawet płatkowany. Źle znoszą przekarmienie, dlatego nie powinny być zbyt obficie karmione. Wszystkie błazenki rodzą się jako samce i dopiero w danych warunkach następuje u niektórych osobników zmiana płci. Dymorfizm płciowy, przejawiający się różnym ubarwieniem nie jest u wielu gatunków wyraźnie widoczny. Przykładowo samica Amphiprion frenatus osiąga długość 10-14 cm, natomiast samiec osiąga od 4 do 7 cm. Ponadto samce są bardziej smukłe od samic. Samce są czerwone, natomiast samice posiadają boki ciemnobrązowe, prawie czarne. Osobniki pochodzące z różnych obszarów mogą mieć nieco odmienne różnice płciowe. Odmienne odcienie barw zauważono u ryb zasiedlających różne gatunki ukwiałów. Rozróżnienie płci po ubarwieniu możliwe jest m.in. u Amphiprion perideraion, A. akallopisos oraz A. ocellaris.

                          
Możliwe i realne jest rozmnożenie błazenków. Najważniejsze jest posiadanie dobranej pary. Wystarczy nabyć dwie ryby jeszcze dosyć młode z których jedna jest wyraźnie większa od drugiej. Mniejsza będzie samcem, a większa wyrośnie najprawdopodobniej na samicę. Jeśli wprowadzimy do zbiornika większą ilość ryb to proces doboru pary będzie bardziej naturalny. W jednym ukwiale może żyć wiele osobników, jednakże włada nim aktywna seksualnie para. Najważniejsza jest samica, a samiec pełni jest drugi pod tym względem. Pozostałe ryby są im całkowicie podporządkowane. Są to osobniki płci męskiej, które nie są zdolne do zapładniania. Są one tolerowane w zbiorniku nawet w trakcie tarła. Ryby te pilnują ukwiała w czasie gdy para odbywa tarło i opiekuje się złożoną ikrą. W przypadku gdyby samica zgineła, jej partner przekształca się w samicę. Po pewnym czasie taka samica jest w stanie produkować ikrę. Rolę samca zaczyna pełnić najwyższy rangą niefunkcjonujący dotychczas płciowo samiec. Dzięki temu wytwarza się nowa para bez potrzeby ryzykownego poszukiwania partnera poza ukwiałem. Błazenki tworzą trwałe pary często do końca życia. Przed tarłem para oczyszcza skałę u podnóża ukwiału, gdzie ikra zostaje przyczepiona do podłoża. Tarło trwa od 0,5 do 2 godzin, najczęściej rano. Kolejne 7 dni ikra jest pilnowana przez samca. Ponadto ikra jest przez niego wachlowana oraz są usuwane nieczystości i obumarłe jaja. Larwy wylęgają się po około 8-10 dniach i są wielkości 3-4 mm. Następnie jako plankton są niesione z prądem wody w inne tereny rafy koralowej. W godzinach wieczornych następuje wylęg larw. Po następnych 2 tygodniach młode zaczynają poszukiwać odpowiedniego ukwiału do zamieszkania. W akwariach wielogatunkowych młode larwy mogą zostać zjedzone przez inne gatunki. Dosyć duży kłopot sprawia wykarmienie narybku. Za pokarm może posłużyć morski plankton z rodzaju Brachionus. Z kolei plankton ten karmimy mikroglonami. Błazenki są rybami bardzo wdzięcznymi w hodowli. Warto je mieć w swoim akwarium morskim.
Artykuł przesłany przez użytkownika portalu Pana Krzysztofa Kondrasiewicza ze Słupska.

Amfiprion okoniowy (Błazenek okoniowy) - Amphiprion ocellaris

Błazenek okoniowy dodane przez: Rafal Amfiprion okoniowy dodane przez: Rafal Amphiprion ocellaris dodane przez: Rafal Amfiprion okoniowy - Nemo dodane przez: Rafal2 Dodaj własne zdjęcie

Opis Amfiprion okoniowy - Amphiprion ocellaris. Ryby te należy trzymać w małych grupach, najlepiej w zbiorniku z ukwiałami, ponieważ żyją z nimi w symbiozie. W jednym dużym ukwiale np. z rodzaju Heteractis sp., Entacmaea sp. żyje przeważnie kilka osobników, z których dominuje po jednym osobniku każdej płci, aczkolwiek większa jest zawsze samica, a kiedy ona ginie jej miejsce zajmuje dominujący samiec, który przekształca się w płodną samicę. Jego miejsce zostaje zajęte przez kolejnego w hierarchii samczyka. Samica składa w pobliżu ukwiału jednorazowo około 1000 jaj. Jednakże w akwariach rzadko dochodzi do wylęgu młodych, ponieważ ikra łatwo zostaje zainfekowana pasożytującymi grzybami pleśniowymi. Znakomicie nadaje się do hodowli przez początkujących akwarystów, jeśli w akwarium jest obecny ukwiał. Ma śmiały sposób żerowania. W stosunku do innych ryb wykazuje czasem terytorialny charakter, za wyjątkiem garbikowatych. Rodzina Garbikowate (Pomacentridae) Pochodzenie Szeroko rozpowszechniony w wodach Oceanu Indyjskiego i Pacyfiku. Długość Dorasta do 80 mm. Odżywianie Należy podawać drobno posiekane mięso, kryl, a z biegiem czasu można podawać na zmianę pokarmy suche. Warunki hodowlane Preferuje wodę o temperaturze z zakresu 22-28ºC oraz zasoleniu 1,022 g/ml.

Gurami - ciekawe ryby akwariowe.

Od wielu lat hoduje w swoim akwarium gatunek ryb labiryntowatych, a mianowicie gurami. Spotkałem się z nim po raz pierwszy na wystawie akwarystycznej w Berlinie na stoisku jakiegoś Azjatyckiego wystawcy. Od tamtego momentu w mojej głowie zrodził się pomysł, aby założyć hodowle takiego gatunku. Pierwsze okazy zacząłem nabywać od zaprzyjaźnionych zachodnich sąsiadów. Niemcy, od których dostałem wtedy 10 osobników, mieli w swojej hodowli około 250 ryb z rodziny beloncjowatych. Otóż Ci hodowcy, państwo Schmitt, mieli w swoim dorobku wiele tytułów z aren państwowych i europejskich miedzy innymi też, za Helostoma z łac. Gurami. Swój dorobek powiększałem przez rozmnażanie i kupowanie coraz to częściej występujących w Polskich sklepach zoologicznych określonych ryb labiryntowatych. Chciałbym podzielić się z Państwem swoim doświadczeniem i spostrzeżeniami z hodowli tych okazałych rybek. Charakterystyka ogólna jest bardzo trudna, ponieważ poszczególne podgatunki są mocno zróżnicowane. Bardziej popularne w Polsce to: Dwuplamiste, Mozaikowe, Marmurkowe, Złote czy Olbrzymie. Charakterystykę zacznę od gurami olbrzymiego najmniej popularnego w Polsce spośród wyżej wypisanych. Gurami olbrzymi pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej. Występuje w wodach państw Tajlandii, Sumatry, Borneo i jeszcze wielu innych. Jego warunki naturalne nie są wymagające. W Azji zamieszkuje stawy, rzeki, bagna, podtopione lasy, kanały i ścieki. Dlaczego może żyć w właśnie takich zbiornikach pozbawionych prawie tlenu? Zagadka jest prosta. Należy do rodziny ryb labiryntowatych, czyli takich, które posiadają dodatkowy organ oddechowy nazywany labiryntem. W ten sposób skrzela unikają większemu bądź mniejszemu zanikowi (związane to jest z gatunkiem), a ryby w regularny sposób pobierają powietrze atmosferyczne z nad lustra wody. Ryba ta jest wyjątkowo smaczna. W Azjatyckich kuchniach jest ona wyjątkowym i tanim daniem. Azjaci trzymają je w przydomowych zbiornikach. Stanowi ona cenny posiłek pokarmowy wśród ludzi uboższych. Ryby młode i dorosłe zdecydowanie różnią się wyglądem. Ciała młodych osobników są silnie bocznie spłaszczone i lekko wydłużone. Płetwy brzuszne, tak jak u innych gurami mają postać długich wąsów. Odbytowa i grzbietowa zaś są przesunięte ku tyłowi i lekko zaostrzone. Barwa ich ciała jest rudobrązowa z zauważalnymi, biegnącymi pionowo, ciemniejszymi pręgami.

Proporczykowiec z Kap Lopez

Proporczykowiec z Kap Lopez(łac.Aphyosemion australe) Gatunek ten zamieszkuje muliste przybrzeżne wody Afryki,od Konga aż do Gabonu.W Europie rozmnażany jest od 1913r.Samiec jest dużo bardziej większy i bardziej urozmaicony w barwy od niepozornej samicy. Rozmnażanie: Na tydzień przed tarłem samice należy oddzielić od samców i obficie karmić pokarmem roślinnym.Akwarium o pojemności od 10 do 15 litrów z siatką ochronną na dnie napełniamy wodą o temperaturze 24 stopni C,pH 6,5-7,0 i twardości węglanowej 2 stopnie dCH.W zbiorniku umieszczamy 1 samca i 2-3 samice.Ryby te często przystępują do tarła już po kilku minutach bycia w zbiorniku.Nie należy pozwolić rybom trzeć się dłużej niż tydzień.W przeciwnym razie czas wylęgania larw zostanie niepotrzebnie przedłużony i powstaną między nimi znaczne różnice wielkości i wieku.Wylęg następuje po ok.2 tygodniach.Siatkę ochronną można zdjąć dopiero po wykluciu ostatniej larwy.Wtedy możemy być pewni,że nie zniszczymy ani jednego jajeczka.Większość jaj bowiem zatrzymuje się w oczkach siatki,między siatką a szybami oraz przy ramce siatki,a tylko niewiele spada na dno.Młode karmimy najpierw larwami solowca, nieco później siekanymi rurecznikami.Kiedy osiągną długość 2 cm ,należy je przenieść do obszernego zbiornika i stopniowo obniżać temperaturę wody do 20 stopni C.Po trzech miesiącach są już dojrzałe do rozrodu. W zbiorniku obsadzonym roślinami o ciemnym dnie rybki te czują się najlepiej(wiem to z własnego przekonania: "kiedyś miałem akwarium 120 litrów i zakupiłem 3 proporczykowce.Po kilku dniach zauważyłem przy karmieniu że samiec i dwie samice proporczykowca nie wychodzą spod kokosów. Następnego dnia pojechałem do sklepu zoologicznego i kupiłem ultrafioletową świetlówkę.Założyłem ją i włączyłem.Proporczykowce wypłynęły i w spokoju zjadły pokarm.Potem odłączyłem świetlówkę i włączyłem zwykłą by zbadać co się stało.Rybki znów siedziały pod kokosami.I już znałem przyczynę :) Pożywienie: Naturalnym pożywieniem proporczykowców jest pokarm roślinny.Larwy i poczwarki komarów są również idealnym dopełnieniem białka w organizmie. Dziękuję za przeczytanie artykułu; Michał Frączek

Zbrojnikowate - Loricariidae

Zbrojnikowate jest to gatunek ryb, o którym od dosyć niedawna możemy dowiedzieć się coś więcej. Dopiero w 1988 roku zaczęły się pojawiać coraz liczniej artykuły literatury fachowej na temat rodziny Loricariidae. Mając na myśli nazwę zbrojnikowate lub patrząc w jakikolwiek sposób na rybę od razu przychodzi nam do głowy nazwa glonojad. Są one niewątpliwie wspaniałymi czyścicielami akwarium. Nie możemy jednak całkowicie utożsamiać tego gatunku z nazwą glonojad, ponieważ nie wszystkie zbrojnikowate trudnią się czyszczeniem akwarium. Jest to gatunek zaliczany do rodziny sumów. Naturalnym ich miejscem zamieszkania jest Ameryka Środkowa, poczynając od wód Kostaryki aż po wody Ameryki Południowej. Ponieważ na większą cześć populacji tego gatunku składają się rybki trudniące się sprzątaniem naszego akwarium, zamieszkują one dolne warstwy naszego akwarium. Można powiedzieć, że większą cześć swojego życia spędzają tuż przy podłożu. Można je hodować w akwarium towarzyskim, jeśli będziemy w nim posiadać w miarę dużą ilość kryjówek. Jeśli chodzi o rozmiary to nie należą do rybek średnich. Dorosły osobnik osiąga rozmiary w przedziale od 8 do kilkudziesięciu centymetrów. Patrząc na większość ryb z gatunku zbrojnikowatych możemy z całą pewnością wskazać typowe cechy ich wyglądu. Przód ciała jest szeroki, wysklepiony mniej lub bardziej. Tylnia część, czyli ogon jest niski i wąski zakończony dużą płetwą kształtu lekko wciętego lub lirowatego. Jest dużo barw tego gatunku, lecz najbardziej charakterystyczne ryby z tej rodziny przyjmują barwę:
- brązową przechodzącą w oliwkową lub w pomarańczową
-szara lub czarna w połączeniu z ciemnym brązem
-pomarańczowa z białym mieszająca się z kremowym, cielistym lub żółtym